Στο σχολείο, η Άννα περίμενε την ώρα του διαγωνίσματος. Ήξερε πως είχε διαβάσει, αλλά ένιωθε λίγο άγχος.
Όταν έλαβε το τεστ, οι ερωτήσεις φαινόντουσαν δύσκολες. Η Άννα άρχισε να γράφει, αλλά σύντομα ένιωσε πως δεν θυμόταν κάποια απάντηση.
Ο χρόνος πέρασε γρήγορα και η Άννα δεν μπορούσε να τελειώσει όλα τα ερωτήματα. Ένιωσε στεναχώρια και σκέφτηκε πως είχε αποτύχει.
Μετά το μάθημα, η δασκάλα είπε πως το διαγώνισμα δεν ήταν για βαθμό, αλλά για να δει πώς σκέφτονται οι μαθητές. Η Άννα ένιωσε λιγότερο άσχημα.
Στο τέλος της μέρας, η Άννα αποφάσισε να μιλήσει με τη δασκάλα της για το τι δεν κατάλαβε. Η δασκάλα της υποσχέθηκε να την βοηθήσει τις επόμενες μέρες.
Η Άννα κατάλαβε πως δεν χρειάζεται να φοβάται την αποτυχία, αλλά να τη χρησιμοποιεί για να μάθει καλύτερα.
Ήταν μια ήσυχη και σκέφτηκαν μέρα, που δεν είχε μεγάλο τέλος, αλλά άφησε την Άννα να σκεφτεί και να προετοιμαστεί για το μέλλον.