Gecenin Arasında Kayıp Bir Mektup

Ayşe, şehrin kalabalığından uzakta, eski bir kafede tek başına oturuyordu.

Dışarıda hafifçe yağan yağmur, camlarda dans eden ışıklarla birleşiyordu. O gece kafede sadece birkaç kişi vardı, ama Ayşe'nin aklı başka bir yerdeydi: yıllar önce yazdığı ama hiç gönderemediği mektupta.

Mektup, aşka dair gizli bir itiraf taşıyordu. Ayşe, kelimeleri yazarken kalbinin derinliklerindeki karmaşayı ve heyecanı hissediyordu ama sonunda mektubu zarfa koyup eski bir çekmecede bırakmıştı.

O gece, kafedeki hafif müzik eşliğinde, mektubu açmaya karar verdi. Her satır geçmişe bir kapı açıyordu. Kaybettiği bir zamanı, yaşanamamış bir duyguyu yeniden gözler önüne sermişti.

Ancak mektup ikinci defa okunurken Ayşe istemeden şunu fark etti: yaşanan aşkın kendisinden çok, hatırlamanın ve affetmenin önemi vardı. Bu itirafın yersiz kalmayacağı bir an belki de hiç gelmeyecekti.

Kapıdan içeri, o esrarengiz geceye ait eski bir kartpostal düştü. Ayşe onu eline aldığında, üzerinde sadece "Her şeyden önce kendin ol." yazıyordu.

Bu sessiz mesaj, yaşamın karmaşasında yolunu bulmak için yeni bir çağrı gibiydi. Ayşe, kalbinde hafif bir huzurla mektubu tekrar zarfa koydu, ama bu sefer gönderip göndermemek arasında karar vermemeye karar verdi.

Yaşam, bazen cevapların olmadığını ve bazen meselelerin çözülmeden kalmasının bile kabul edilebileceğini öğretir. Gece, Ayşe’nin iç dünyasında sonsuz bir sessizlik ve umutla son buldu.