Pencereden Gelen Bilinmezlik

Penceremi açtığımda, dışarıdaki kuşların alışılmadık bir sessizliği vardı. Gök yüzü puslu ve hafif griydi, sanki gizemli bir şeyler saklıyordu.

O sabah, mahallenin genellikle hareketli sokakları oldukça sessizdi. Komşular kapılarını açmıyor, arabalar nadiren geçiyordu. Bu durum Can'ın dikkatini çekmişti. Gündelik alışkanlıklarının dışında böyle bir durumu anlamaya çalışıyordu.

Çalıştığı ev ofiste bilgisayar başında otururken, dışarıdaki sessizlik yavaş yavaş Can'ın içinde beliren düşünceleri harekete geçirdi. Şehir hayatının karmaşasında, böylesi sessiz anlar neydi? Bir eksiklik mi, yoksa gereksiz gürültünün yokluğu mu?

Saatler ilerleyince, Can pencereye tekrar baktı ve bu sefer birkaç kişi sessizce yürüyordu sokakta; ancak yüzleri endişeli, bakışları donuktu. Onlara yaklaşmayan ve yalnızca izleyen bir yabancı gibi hissetti.

O an anladı ki, bu sessizlik sadece dışardan gelen bir durum değil, insanların içinde yaşadıkları kaygı ve belirsizliğin dışa yansımasıydı. Her ses, her anlatım bu yüzden içten kopmuş gibiydi.

Gün bittiğinde, Can herhangi bir cevap bulamamıştı. Sessizlik, onun için açıklama gerektirmeyen bir sembol haline geldi. Belki de bazı anlar sadece yaşanmalı, anlaşılmaya çalışılmamalıydı.

Evin sakinliğinde, Can kendi düşüncelerine daldı. Dış dünyadaki bilinmezlik kadar, onun içindeki soru işaretleri de yanıtsızdı ve bununla yaşamak zorundaydı. Sessizlik, hem dışarıda hem de içinde aynı anda var olan bir bilmece olmuştu.