Gizemli Tarif ve Sessiz Sofra

Her pazar sabahı, Gülten mutfağında yeni tarifler denemeye bayılırdı. Bugün elinde eski bir defter vardı; dedesinden kalan ve içinde hiç denenmemiş bir yemek tarifi bulunuyordu.

Tarif oldukça basit gözüküyordu, ama içinde küçük bir not vardı: "Yemeği yaparken sessiz kalmak gerekir." Gülten bu açıklamaya anlam verememişti. Sessizliği nasıl koruyacaktı mutfakta?

Hazırlıklara başladı. Malzemeleri tek tek ölçerken, ses çıkarmamaya çalıştı; tencereyle kaşıkların sesi bile hafifçe yankılanıyordu. Yemek piştikçe, evin havası değişti. Mis gibi kokular yayıldı, ama Gülten hâlâ neden sessiz olması gerektiğini anlayamıyordu.

Yemek hazır olduğunda, yanına yalnızca bir tabak koydu; bugün kendisiyle yalnız kalacaktı. İlk lokmayı aldığında, tarifin sırrı yavaş yavaş ortaya çıktı: Sessizlik, yemeğin tadını derinlemesine hissetmesini sağlıyordu. Dış sesler olmadan, sadece tatlar ve içindeki anılar vardı.

Gülten, o an, yemeklerin sadece fiziksel doyum değil, aynı zamanda ruhun da beslenmesi olduğunu kavradı. Sessiz sofralar bazen en yoğun konuşmalardan daha etkileyici olurdu.

Yemeği bitirdikten sonra, defteri özenle kapattı. Sessizlikle geçirilen bu an, günlük hayatın karmaşasında kaybolan küçük bir huzur anıydı. Tarif çözülmemiş bir sır olarak kalabilirdi; önemli olan, yemeğin ve sessizliğin yarattığı histi.

Gülten mutfağı terk ederken, sessizliğin güzelliği ve yemeğin anlamını düşündü. Belki bazı şeyler, konuşulmadan, sadece hissedilerek yaşanmalıydı.