Yağmur Altında Unutulan Anlar

Yağmurun kapıyı hafifçe tıklatmasıyla başladı bir şeyler. Hande, o sabahın sessizliğinde aniden çalan telefonunu açtı. Arayan Serkan'dı, uzun zamandır duymadığı bir ses.

"Bir kahve içmeye ne dersin?" dedi Serkan, sesinde hafif bir çekingenlik vardı. Hande tereddüt etti; ikisi arasındaki hikayede unutulan anlar çoktu, ama bir araya gelmek de çekici görünüyordu.

Küçük bir kafede buluştular. Yağmur damlaları camlardan süzülürken, geçmişin izleri arasında gezinmeye başladılar. Serkan, eski yanlış anlaşılmalar yüzünden birbirinden uzaklaşmalarını anlattı; Hande ise kendi içindeki karışıklığı paylaştı.

Ancak beklenmedik bir şey oldu. Konuştukça, her iki taraf da olayların sadece tek bir tarafına odaklandığını fark etti. Gerçeklerin arasına biraz daha dürüstlük ve açıklık sızdı. Bu, aralarındaki buzları kırmak için yeterli oldu.

Buluşmaları, geçmişin ağırlığını tamamen kaldırmasa da, yeni bir sayfa açmaya cesaret verdi onları. Hande ve Serkan, konuşmayı bitirirken birbirlerine teşekkür ettiler; belki aşkın başka halleri vardı, kim bilir?

Yağmurun ardından gelen sessizlik gibi, onların ilişkisi de kalabalık kelimelerden uzak, daha yoğun ve anlaşılır biçimde yoluna devam ediyordu. Hep bir arada olmak zorunda değillerdi artık; bazen mesafe ve anlama dan başka bir sevgi biçimi vardı. "Görüşürüz," dediler ve ayrıldılar, ama bu defa hafif bir gülümsemeyle.