Rüyaların İzinde Bir Gece

Gecenin sessizliği sedyemde yatan Ela'nın hafif nefes alışlarından başka bir ses taşımıyordu. Onun uyanmasını beklerken, hastane koridorlarının ışıkları hiç bu kadar soğuk ve uzak görünmemişti.

Ela, sırtını uzun zamandır çektiği ağrıdan kurtaramamıştı. Doktorlar farklı teşhisler koymuş, ancak kesin bir sonuç bulamamıştı. Her yeni test, aileye yeni bir umutsuzluk getirmişti.

Kendimi çaresiz hissettiğim o gecede, beklerken telefonda Ela'nın eski günlük mesajlarını okudum. Orada, yazdığı birkaç satırda iyileşme umudunu hiç kaybetmediğini fark ettim. Bu küçük ama güçlü umut kıvılcımı, benim de içime doldu.

Ertesi sabah, Ela nihayet gözlerini açtı. Konuşamadı ama elimi güçle tuttu. Anlamıştım ki bazen sağlık sadece vücutta değil, ruhta da yaşar; iyileşme, bazen içten gelen bir sessiz güçtür.

O andan sonra, Ela'nın yanında sessizce oturup sadece var olmakla yetindim. Kelimeler anlamsızdı; iki yürek arasındaki o sessiz bağ her şeyi ifade ediyordu. Sağlık bazen bir yarış değil, sabırlı bir bekleyişti.

Bu deneyim, hayatın kontrol edilemeyen yanlarına rağmen, küçük umutların bile ne kadar değerli olduğunu öğretti. Ve belki de en önemlisi, iyileşmenin bazen zamanla ve sevgiyle gelen bir sır olduğunu anladım.