Bir Parkta Rüzgarın Fısıltısı

Herkes için sıradan bir öğleyken, Defne bankta oturmuş, kitabına dalmıştı. Parkta esen hafif rüzgar, sayfaları hafifçe çevirmeye devam ediyordu.

Yanında oturan adam, gözlerini Defne’den alamıyordu. Uzun zamandır, tanımadığı bir yabancıya karşı böyle bir his beslememişti. Fakat yanaşıp konuşmaya karar veremedi, sadece gülümsedi.

Defne de farkındaydı bu bakışların ama konuşacak bir kelime bulamıyordu. İçinde yükselen heyecanla birlikte bir çekingenlik de vardı. Sanki tüm cesaretini bir araya getirmek gerekiyordu.

O an parkta koşan çocukların neşesi arasında, bir yaprak yere düştü ve Defne onu aldı. Yaprağın rengine bakarken içindeki karmaşayı biraz olsun unuttu. O sessizlikte aslında konuşması gerektiğini düşündü ama zamanı gelmemiş gibiydi.

Saatler ilerledikçe, ikisi de kendi dünyasına döndü; birbirine cesaret verici bir kelime söylemeden. Ama o gün, parkta yaşanan bu küçük anı, ikisi için anlamlı bir hatıra olarak kaldı.

Birbirlerine hiç yaklaşılamamıştı, ama ortamın ve rüzgarın fısıltısı, aralarında söylenmemiş bir bağ doğurmuştu. Geleceğin ne getireceği belirsizdi; belki bir daha karşılaşacaklardı, belki de bu an hep gizemini koruyacaktı.

Bu hikaye, bazen kelimelerin değil, hislerin ve anların kalıcı olduğunu anlatıyor. Her günün içinde küçük mucizeler saklıydı; Defne ile o yabancı için de böyleydi.