Sabah Komşumun Gizemi

Bugün sabah evimin önünde sıra dışı bir şey gördüm.

Komşum Ayhan, bahçede büyük bir kutuyu açıyordu. Kutunun içinden eski kitaplar ve eski oyuncaklar çıktı. Merak ettim ama yanına gitmedim.

Kahvaltı yaparken Ayhan'ın sesi biraz değişikti. Komşum bana el salladı ama gülümsemesi yoktu. Sanki bir şey onu üzmüş gibiydi.

Öğleden sonra dışarı çıktım. Kutunun yanında küçük bir not vardı: "Bunlar çocukluğumun parçaları. Hatıralar bazen mutlu bazen zor olabilir."

Düşündüm de, insanların eski şeylerle olan bağı çok güçlüydü. Ayhan belki geçmişiyle konuşuyordu.

Akşam oldu. Ayhan'ı gördüğümde yanında küçük bir kedi vardı. Kediyi severken yüzü biraz daha rahattı. Ben de ona gülümsedim.

Bugün anlamadığım bir şey var: İnsanlar bazen eski şeyleri bırakmak istemezler, çünkü onlar sadece eşya değil, bir parçalarıdır.

Ayhan'ın hikayesi bitmedi ve belki de ben sadece onun başlangıcını görmüşüm. Sabahki o kutu, gizem dolu bir hikayeye açılan kapı gibiydi.

Yatağa uzanırken düşündüm, herkesin kendi sessiz dünyası var ve biz bazen sadece onların dış yüzünü görüyoruz.