Yağmurlu Bir Gün ve Beklenmedik Mektup

Elvan, yağmurun sesiyle uyandı. Pencereden dışarı baktığında gökyüzü griydi ve sokaklar ıslaktı.

O sabah işe gitmek istemedi. Sıcacık evden dışarı çıkmak zordu. Ama kapıya bir mektup bırakılmıştı. Elvan hemen aldı ve açtı.

Mektup eski yazılarla doluydu. "Belki beni unuttun, ama seni hala düşünüyorum," yazıyordu içinde.

Elvan kalbini hızla attığını hissetti. Yazıların kimden olduğunu bilmiyordu. Kafası karışıktı ancak merak içindeydi.

Mektubu okuduğu sırada kapı çaldı. Dışarı baktı, yağmur içinde genç bir adam duruyordu. Elvan şaşırdı çünkü onu daha önce hiç görmemişti.

Adam mektubun sahibiydi. "Bu mektubu sana ben bıraktım," dedi. "Bir zamanlar çok yakındık ama yollarımız ayrıldı. Bugün yağmur ve bu mektup sayesinde tekrar buluştuk."

Elvan ve adam sohbet etmeye başladı. İkisi de geçmişi düşündü, ama şimdi yeni şeyler konuşuyorlardı.

Yağmur devam ederken, Elvan mutlu olmadığını fark etti. Bu an, aşkın bazen sürpriz olduğunu ve kalbin beklemediği anda tepki verebileceğini gösterdi.

Akşam olunca adam gitti, mektup ise hâlâ Elvan'ın elindeydi. Gelecek ne getirir bilmiyordu, ama o anın sıcaklığı kalbinde duruyordu. Yağmurlu gün bazen başlangıç olabilir, ama her şey bir sır olarak kalabilir.

Elvan pencereye oturdu, yağmuru izledi ve düşündü. Hayat bazen kelimelerle değil, anılarla yaşanırdı.