ความทรงจำในถนนสายเก่า

ทุกครั้งที่ฉันเดินผ่านร้านหนังสือเก่า ๆ ใจกลางเมืองเล็กแห่งนั้น หัวใจกลับเต้นแรงไม่เหมือนเก่า

วันที่ฉันและมินตราแยกจากกันดูเหมือนกับฉากในหนังที่ไม่มีตอนจบ ทุกคำพูดยังติดอยู่ในหัว แม้เวลาจะผ่านไปหลายปีแล้วก็ตาม

วันนี้ ฉันย้อนกลับมาโดยไม่ได้ตั้งใจเพื่อหยิบหนังสือที่เราเคยอ่านด้วยกัน มินตราไม่อยู่ที่ร้านเหมือนเคย ทว่าฉันกลับได้ยินเสียงหัวเราะหนึ่งในมุมร้าน ซึ่งทำให้ฉันหยุดชะงัก

ความรู้สึกเก่า ๆ กระแทกใจอีกครั้ง มันเหมือนได้ยินเสียงของความรักที่เคยเต็มไปด้วยความหวัง แต่สิ่งที่ฉันต้องตัดสินใจคือการปล่อยวางหรือจับมืออีกครั้ง

ท้ายที่สุด ฉันไม่ได้พบกับคำตอบที่ชัดเจนในวันนั้น เพียงแต่รู้สึกว่าความทรงจำและความรู้สึกลึกซึ้งยังคงเป็นส่วนหนึ่งของฉัน และนั่นก็พอเพียงสำหรับตอนนี้

หลายครั้งในชีวิต เราไม่จำเป็นต้องไขความหมายหรือหาทางแก้เสมอไป บางทีการรับรู้และอยู่กับมันเพียงอย่างเดียวก็คือการเดินทางที่แท้จริง