เสียงลึกลับในทะเลหมอก

ฉันเดินช้าๆ บนเส้นทางเล็กๆ ที่ทอดยาวผ่านเขตภูเขาสูงในตอนเช้า เสียงลมพัดผ่านต้นไม้สร้างเรื่องราวที่แตกต่างทุกครั้งที่หมอกหนาปกคลุม

ระหว่างทาง ฉันได้ยินเสียงแปลกๆ คล้ายกับเสียงคนพูดคุยอยู่ใกล้ๆ แต่พอหันไปก็ไม่มีใครอยู่เลย ความรู้สึกนี้ทำให้ฉันหยุดนิ่งและตั้งใจฟังให้มากขึ้น

ฉันเริ่มสงสัยว่าเสียงนั้นอาจเป็นเพียงภาพลวงตาหรือความทรงจำเก่าๆ ที่ทางภูเขานำมาเล่าให้ฟัง ฉันถ่ายรูปทิวทัศน์แล้วนั่งรอเพื่อดูว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีกหรือไม่

เวลาผ่านไปเสียงนั้นก็จางลงพร้อมกับแสงอาทิตย์ที่เริ่มทอแสงทะลุก้อนหมอก ฉันรู้สึกถึงความเงียบสงบที่ลึกซึ้งและไม่จำเป็นต้องเข้าใจทุกอย่างเพื่อรู้สึกเชื่อมโยงกับธรรมชาติ

ในคืนก่อนนอน ฉันเขียนบันทึกถึงประสบการณ์ที่ไม่ธรรมดานี้โดยไม่พยายามหาคำตอบ มีเพียงความสุขจากการอยู่กับปัจจุบันในที่ที่ห่างไกลจากความวุ่นวาย

เสียงลึกลับและทะเลหมอกนั้นคงกลายเป็นความทรงจำที่ไม่มีคำอธิบาย แต่ก็สอนให้ฉันรู้จักการยอมรับและอยู่กับความไม่แน่นอนของชีวิตอย่างสงบ