แสงไฟจากประภาคารในคืนหมอก

ในคืนหนึ่งที่ทะเลเต็มไปด้วยหมอกหนา ชายหนุ่มชื่อกิตติมาเดินทางมาถึงประภาคารเล็กๆ ริมชายฝั่ง เขามาที่นี่เพื่อพักผ่อนและหนีความเร่งรีบในเมืองใหญ่

กิตติมายืนมองแสงไฟที่ส่องไกลออกไปในทะเล ดวงไฟนั้นส่องสว่างอย่างมั่นคง ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงคลื่นซัดสาด

แต่ในคืนนั้น เขารู้สึกถึงความเงียบที่แปลกประหลาด ทุกอย่างดูนิ่งสงบเกินไป จนทำให้ใจเขาเริ่มคิดถึงอดีตและคำถามที่ไม่ได้คำตอบ

ในขณะที่เดินรอบประภาคาร กิตติมาพบสมุดบันทึกเก่าซ่อนอยู่ในตู้ไม้สมบูรณ์แบบ เขาเปิดอ่านและพบเรื่องราวของผู้ดูแลประภาคารคนก่อน ที่เขียนถึงความหวาดกลัวและความเหงาในเวลาที่อยู่คนเดียว

เรื่องราวนั้นทำให้กิตตามองเห็นความเหมือนกันระหว่างตัวเขากับคนในอดีต แม้ทั้งสองจะรู้สึกโดดเดี่ยว แต่ก็เรียนรู้ที่จะอยู่กับความเงียบอย่างกล้าหาญ

เขานั่งลงข้างๆ แสงไฟประภาคารและคิดเงียบๆ ว่าบางทีการเดินทางนี้ไม่ได้เป็นแค่การหลีกหนี หากแต่เป็นการหาความสงบในใจ ตัวเขาเองอาจไม่มีคำตอบชัดเจน แต่ก็เริ่มเข้าใจถึงคุณค่าของช่วงเวลาที่ว่างเปล่า

กิตติมาไม่จำเป็นต้องแก้ปัญหาหรือเปลี่ยนแปลงอะไรคืนนี้ เพราะบางครั้งในความเงียบและความมืดมิด ก็มีแสงสว่างที่คอยชี้ทางให้เรามองเห็นตัวเองอย่างชัดเจนขึ้น