จดหมายรักที่ไม่ได้ส่งถึงมือ

กลางวันที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ณ สถานีรถไฟเก่าๆ ใบหน้าเงียบขรึมของมินทร์สะท้อนแสงแดดเป็นระลอก เมื่อเขาจับจดหมายเก่าที่พับใส่ซองอย่างระมัดระวัง

มินทร์ไม่ได้ตั้งใจจะส่งจดหมายนี้ให้ใคร แต่ในสิ่งที่เขาบันทึกไว้มีความรู้สึกที่ลึกซึ้งและซับซ้อนต่อหญิงสาวคนหนึ่งที่เขาเคยรักเมื่อสิบปีที่แล้ว ซาร่าห์

เขาเขียนทุกอย่างที่ไม่กล้าพูดในเวลานั้น ความหวัง ความกลัว และความรักที่ไม่มีวันเปิดเผย มันเป็นบันทึกความทรงจำที่ไม่มีชื่อผู้รับ

ระหว่างที่เขายืนท่ามกลางเสียงรถไฟและคนเดินผ่าน บางครั้งมินทร์ก็คิดถึงความเป็นไปได้ที่ต่างออกไป ถ้าเขาส่งจดหมายนี้ไป ความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองอาจเปลี่ยนแปลง

อย่างไรก็ตาม ความสงสัยนั้นไม่ได้ทำให้เขาเปิดซองหรือโยนจดหมายนี้ทิ้ง มันกลายเป็นสิ่งที่บอกเล่าถึงความรักที่มีค่า แม้ว่าจะไม่เคยถ่ายทอด

ในแต่ละวัน มินทร์จะหยิบจดหมายขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ราวกับว่าความรักในอดีตนั้นยังคงเคลื่อนไหวในใจ แม้จะไม่มีคำตอบหรือตอนจบที่แน่นอน

บางครั้ง ความรักไม่จำเป็นต้องมีการพบเจอ หรือคำพูดให้เข้าใจเสมอไป มันสามารถเป็นความรู้สึกที่อยู่กับเราหลายปี แม้จะเป็นเพียงจดหมายที่ไม่ได้ส่ง