ใคร่ครวญใต้แสงจันทร์

คืนนี้ ฉันนั่งอยู่ที่ระเบียงบ้าน มองดูแสงจันทร์ที่ส่องแสงลงมากับเงาไม้ใหญ่

สมชาย เพื่อนบ้านที่ฉันรู้จักมายาวนานเดินผ่าน ฉันทักทายเขาเบาๆ เขาหยุด และเราคุยกันอย่างเงียบๆ ใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาว

ตลอดเวลาที่เราพูดคุย สมชายมองดูมือฉันอย่างตั้งใจ และฉันก็รู้สึกหัวใจเต้นผิดปกติ ความรู้สึกนี้แตกต่างจากครั้งไหนๆ ที่เคยรู้สึก

แต่ไม่มีใครพูดเรื่องรัก หรือแม้แต่ถามกันตรงๆ เราแค่นั่งอยู่ด้วยกันอย่างสงบ และปล่อยให้ความเงียบสื่อความหมายมากกว่าถ้อยคำใด

ในช่วงเวลานั้น ฉันคิดถึงคำพูดที่ไม่เคยพูดออกไป และถามตัวเองว่าเราจะเป็นมากกว่านี้ได้ไหม แต่ก็เลือกที่จะไม่ก้าวไปมากกว่านั้น

คืนยังคงดำเนินต่อไป สมชายลุกขึ้นและกล่าวลา ฉันรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในความสัมพันธ์ของเรา แต่ไม่มีอะไรถูกเปิดเผยอย่างชัดเจน

บางครั้ง ความรักไม่จำเป็นต้องประกาศออกมาเสมอไป มันอาจเป็นเพียงความรู้สึกที่เงียบสงบและลึกซึ้งในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงจันทร์และดาว

ฉันยังคงนั่งดูเงาไม้ และคิดถึงสมชาย ที่ทำให้ค่ำคืนนี้มีความหมายบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้อย่างง่ายๆ