เงาของหัวใจในร้านกาแฟ

วันนี้ผมไปที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ ใกล้บ้าน. ร้านนี้เงียบและมีแสงอ่อน ๆ.

ผมนั่งที่โต๊ะมุมในร้าน. ข้าง ๆ มีผู้หญิงคนหนึ่งเงียบ ๆ กำลังวาดรูปในสมุด. เธอมีผมหยิกและรอยยิ้มบาง ๆ.

ผมหยิบหนังสืออ่าน แต่สักพักผมรู้สึกว่าเธอมองมาที่ผม. ผมกลัวและหลบสายตา.

ผ่านไปไม่กี่นาที เธอลุกขึ้นแล้วเดินมาทางผม. เธอกล่าวว่า "คุณทำตกอะไรไว้ หรือแค่หลับตาฝัน?" เธอชี้ที่โต๊ะ.

ผมดูโต๊ะ เจอแสตมป์ใบเล็ก ๆ ผมไม่ได้สังเกต. ผมหัวเราะและขอบคุณ. เราคุยกันเรื่องแสตมป์และการเดินทาง.

แต่แล้วเธอรับโทรศัพท์และดูตึงเครียด. เธอบอกว่าเธอต้องไปช่วยงานด่วน. เธอขอโทษและเดินออกไปโดยไม่มีรอยยิ้ม.

ผมนั่งคิดถึงเธอและแสตมป์นั้น. วันนี้ผมได้รู้จักคนแปลกหน้าที่ทำให้ใจเต้น, แต่เรื่องราวจบลงแบบไม่รู้ว่าจะมีครั้งหน้าหรือไม่.

บางครั้งชีวิตก็เหมือนกับร้านกาแฟนี้—เงียบและอบอุ่น แต่ก็มีความลึกลับที่ไม่มีคำตอบ.