Szept lasu pod gwiazdami

Niebo nocą nad górskim lasem było niezwykle jasne, a gwiazdy wydawały się zejść tak nisko, jakby chciały dotknąć drzew.

Marta zawędrowała tam sama, szukając ciszy daleko od miejskiego zgiełku. Nie spodziewała się niczego szczególnego – chciała jedynie poczuć kontakt z naturą na nowo.

Usiadła na miękkim mchu i słuchała – cichych dźwięków, które wiatr niósł pomiędzy konarami. W pewnym momencie zauważyła, że las zdaje się mówić do niej w delikatnych, niemal niesłyszalnych szeptach.

Nie były to słowa, raczej uczucie – jakby drzewa dzieliły się swoją historią, wspomnieniami takich nocy sprzed wieków. Marta próbowała zrozumieć ten język ciszy, ale słowa umykały jej jak poranne mgły.

Zamiast frustrować się brakiem odpowiedzi, zdecydowała się zanurzyć w tę chwilę całkowicie. Bez potrzeby tłumaczenia czy interpretacji – po prostu być tu i teraz, wśród gwiazd i drzew.

Gdy wstała i przygotowała się do powrotu, nie czuła potrzeby zapisania tego doświadczenia ani opowiadania o nim.

Dla niej ta noc była jak tajemnica, którą można jedynie odczuć, ale nie wyrazić słowami.

Wciąż często wraca myślami do tego miejsca, wiedząc, że natura czasem przemawia ciszą, której ludzkie uszy nigdy w pełni nie pojmą.