Nietypowy mecz siatkówki na pustym boisku

Za każdym razem, gdy przechodziłam obok starego boiska do siatkówki na osiedlu, zastanawiałam się, kto jeszcze pamięta o tym miejscu.

Tego popołudnia postanowiłam wziąć piłkę i spróbować zagrać sama. Słońce było już nisko, a wokół panowała cisza – żadnych innych graczy, żadnych kibiców.

Zaczęłam od prostych zagrywek, ale zauważyłam, że piłka dziwnie się odbija od siatki. Przyjrzałam się bliżej i odkryłam, że siatka była porwana w kilku miejscach, a drewno bramek nosiło ślady dawnej zabawy.

Wtedy przypomniałam sobie, jak kiedyś z przyjaciółmi spędzaliśmy czas na podobnych boiskach, choć dzisiaj wiele z nich zniknęło lub zostało zapomnianych.

Nie czułam się jednak rozczarowana. Wręcz przeciwnie – zrozumiałam, że nie chodzi o wynik czy zwycięstwo, ale o przeżycie chwili i połączenie z miejscem, które kiedyś tętniło życiem.

Mój samotny mecz zakończył się bez wyniku, bez kibiców i pięknych punktów. Był to jednak moment zatrzymania się w biegu, refleksji nad tym, co zostaje, gdy sport nie jest już rywalizacją, lecz osobistym doświadczeniem.

Gdy zbierałam się do wyjścia, w sercu poczułam spokój, który trudno opisać słowami – coś, co zostaje po zapomnianych grach i pustych boiskach.

Czasem cisza i samotność są właśnie tym, czego potrzebujemy, by usłyszeć siebie na nowo.