Samotny bieg w deszczu

Wieczorem Adam poszedł pobiegać do parku.

Nie było tam nikogo – tylko on i szum wiatru. Nagle zaczęło padać. Deszcz był zimny, ale Adam czuł się dobrze.

Zdał sobie sprawę, że nikt go nie widzi ani nie ocenia. Mógł biegać tak, jak chciał – wolno albo szybko.

Biegł przez mokre ścieżki, a krople deszczu padały mu na twarz. Czuł się wolny i szczęśliwy.

W pewnym momencie zobaczył dużą kałużę. Miał ochotę ją ominąć, ale nagle pomyślał – "dlaczego nie spróbować przejść przez nią?"

Adam wbiegł w kałużę i woda rozprysła się dookoła. Śmiał się, bo to było zabawne i nieoczekiwane.

Potem biegł dalej, aż deszcz przestał padać i niebo się rozjaśniło.

Kiedy wracał do domu, myślał, że nie zawsze sport to tylko rywalizacja czy wynik. Czasami to po prostu chwila z sobą samym, bez presji i planów.

Ten samotny bieg w deszczu został w jego pamięci jako wyjątkowy moment swobody i spokoju.