Ήταν μια συννεφιασμένη Τρίτη και το σχολείο είχε μια ασυνήθιστη αναστάτωση. Η Μαργαρίτα, μαθήτρια της τρίτης λυκείου, συνειδητοποίησε πως η ταυτότητά της έλειπε από την τσάντα της.
Δεν ήταν απλά μια κάρτα, αλλά το μοναδικό της έγγραφο για τη συμμετοχή στις εξετάσεις που ξεκινούσαν την επόμενη μέρα. Η Μαργαρίτα αναζήτησε παντού, στην τάξη, στην καντίνα, ακόμα και στο δρόμο προς το σχολείο, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Καθώς η ώρα περνούσε, το άγχος της μεγάλωνε. Οι συμμαθητές της προσπάθησαν να τη βοηθήσουν, αλλά τίποτα δεν φαινόταν να λειτουργεί. Η διευθύντρια την ενημέρωσε ότι χωρίς την ταυτότητα δεν θα μπορούσε να συμμετάσχει στις εξετάσεις, κάτι που την έκανε να αισθανθεί απόγνωση.
Όμως, η Μαργαρίτα δεν ήθελε να εγκαταλείψει. Θυμήθηκε πως είχε τραβήξει φωτογραφία την ταυτότητα με το κινητό της. Χωρίς να χάσει χρόνο, βρήκε έναν καθηγητή που της επέτρεψε να δανειστεί το τηλέφωνό του για να δείξει την εικόνα στην επιτροπή εξετάσεων.
Παρά την αρχική αντίδραση, η επιτροπή συμφώνησε να της επιτρέψει να γράψει, με την προϋπόθεση ότι θα προσκομίσει την αυθεντική ταυτότητα το επόμενο πρωί.
Η μέρα έκλεισε με ανάμεικτα συναισθήματα. Η Μαργαρίτα ένιωθε ανακουφισμένη, αλλά και σκεφτική για το πόσο εύκολα τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν.
Η εμπειρία αυτή τη δίδαξε πως κάποιες φορές η δημιουργικότητα και η γρήγορη σκέψη μπορούν να βοηθήσουν σε δύσκολες στιγμές, ακόμα κι αν οι λύσεις δεν είναι τέλειες ή μόνιμες.
